Apuntabamos o pasado mes de maio cando a crise do hantavirus que en Galicia entendíamos perfectamente a posición defendida polo Presidente de Canarias porque coñecemos esa sensación de periferia útil á que se lle esixe asumir consecuencias mentres as decisión reais tómanse a moitos quilómetros. 

Do mesmo xeito que compartimos cos canarios a nosa condición atlántica compartimos cos ceutís máis de dous séculos de língua común (o galaico portugués e despóis portugués medio) e o afastamento durante moitos séculos do centro político peninsular e como non a necesidade permanente de defender a nosa voz fronte a deixadez de funcións desde despachos que descoñecen a realidade dos nosos territorios. 

Por esto mesmo o sucedido en Ceuta non pode analizarse únicamente desde parámetros técnicos xa que existe unha dimensión emocional, territorial e política que o Goberno de Espàña volveu a ignorar cunha torpeza difícil de entender, i existe sobre todo un drama humano. 

A Dana, os incendios, a erupción do volcán de Hierro, …o corporativismo é tan forte que non é doado determinar as responsabilidades a consecuencia dunhas xestións tan nefastas.. 

O ministro de Política Territorial experto na xestión de Hierro e a ministra sumarísima de Sanidade experta en hantavirus, levan a voz cantante.> Poderíamos comparar o antigaleguismo e anticatalanismo asoballantes de Goberno e oposición coa tibieza que empregan cando se trata de Marrocos. 

Como decía recentemente un recoñecido médico e columnista a incompetencia é culpable do desastre porque se chega moi cedo ó nivel máximo da mesma en postos de grande responsabilidade i é inevitábel evitar a catástrofe. 

A para a maioría sorpresiva e inesperada chegada de migrantes a Ceuta lembrounos a marcha verde da transición. O Goberno non está á altura reaccionando mal e tarde, ou máis ben non reaccionando, e os radicais de dereitas resultan ser os grandes beneficiados e protagonistas pola inacción do Goberno. 

Comeza o tempo do cambio, dí Feijoo, que nin está nin se lle espera, namentras os F18 españois patrullan na fronteira de Lituania. 

Iníciase o tempo da reválida, dí Sanchez, que tén os días contados, empecinado en non enviar forzas disuasorias ó límite terrestre alauí, esquecendo que a derradeira convocatoria da reválida foi a principios dos setenta, en tempos da ditadura. Xose María Artiaga Díaz / Presidente de Coalición Galega

Cartas al Director